A e ke menduar se si do të ishte jeta pa rrjete sociale, qoftë edhe për një javë?
Jo për ndonjë eksperiment filozofik, por thjesht për t’u kthyer pak te vetja.
Në fillim do të na kapte paniku. Dora do të shkonte vetë te telefoni. Do ta hapnim ekranin pa e ditur pse.
Një refleks që e kemi ndërtuar me vite, siç hapim frigoriferin pa uri.
Por pas dy-tri ditësh, do të fillonte një qetësi e çuditshme.
Do të kuptonim sa shumë zhurmë mbajmë brenda vetes, vetëm prej asaj që lexojmë, shohim e krahasojmë çdo ditë.
Pa rrjete, mendimet tona do të fillonin të marrin formë pa u ndikuar nga shumica.
Do të pushonim së jetuari në “skenarët” e tjerëve, dhe ndoshta do të kujtonim çfarë na bën mirë neve, jo algoritmit.
Do të kuptonim se sa shumë kohë na merr mendimi për t’u dukur mirë, për të thënë diçka “me peshë”, për të mos mbetur jashtë asaj që të tjerët po e përkrahin.
Pas një jave, ndoshta do të kishim më shumë fjalë për njerëzit rreth nesh dhe më pak për ekranin.
Do të na mungonte pak ajo ndjesia e lidhjes me botën, por do të zbulonim një lidhje tjetër. Lidhja me veten.
Me atë pjesë që s’e dëgjojmë dot nga zhurma e lajmeve, komenteve, dhe postimeve që s’na përkasin.
Ndoshta pastaj do të ktheheshim përsëri në rrjete, por me një ndryshim të vogël.
Do të dinim se nuk është bota ajo që na paraqitet brenda ekranit, por është ajo jashtë kornizave të tij.